Konuşan yalnız hakikattir !..

---

Dünya madem fânidir.

Hem madem ömür kısadır.

Hem madem gayet lüzumlu vazifeler çoktur.

Hem madem hayat-ı ebediye burada kazanılacaktır.

Hem madem dünya sahipsiz değil.

Hem madem şu misafirhane-i dünyanın gayet Hakîm ve Kerîm bir müdebbiri var.

Hem madem ne iyilik ve ne fenalık cezasız kalmayacaktır.

Hem madem "Allah kimseye gücünden fazlasını yüklemez." (Bakara Sûresi, 2:286.)

sırrınca teklif-i mâlâyutak yoktur.

Hem madem zararsız yol, zararlı yola müreccahtır.

Hem madem dünyevî dostlar ve rütbeler kabir kapısına kadardır.


Elbette, en bahtiyar odur ki, dünya için âhireti unutmasın, âhiretini dünyaya feda etmesin, hayat-ı ebediyesini hayat-ı dünyeviye için bozmasın, mâlâyâni şeylerle ömrünü telef etmesin, kendini misafir telâkki edip misafirhane sahibinin emirlerine göre hareket etsin, selâmetle kabir kapısını açıp saadet-i ebediyeye girsin.

Bediüzzaman Said Nursi

 Risale-i Nur'da isbat edilmiştir ki,

 bazan zulüm içinde adalet tecelli eder.

Yâni,

insan bir sebeple bir haksızlığa,

bir zulme maruz kalır,

başına bir felâket gelir,

 hapse de mahkûm olur,

zindana da atılır.

Bu hüküm bir zulüm olur.

Fakat bu vakıa adaletin tecellisine bir vesile olur. Kader-i İlâhî başka bir sebepten dolayı cezaya mahkûmiyete istihkak kesbetmiş olan kimseyi bu defa bir zâlim eliyle cezaya çarptırır,

felâkete sürer.

Bu, adalet-i İlâhiyenin bir nevi tecellisidir.

Ben şimdi düşünüyorum...

Yirmisekiz senedir vilâyet vilâyet, kasaba kasaba dolaştırılıyor,

mahkemeden mahkemeye sevkediliyorum.

Bana bu zâlimane işkenceleri yapanların atfettikleri suç nedir?

Dini,

siyasete âlet yapmak mı?

Fakat niçin bunu tahakkuk ettiremiyorlar? Çünki, hakikat-ı halde böyle bir şey yoktur.

Bir mahkeme aylarca, senelerce suç bulup da beni mahkûm etmeye uğraşıyor.

O bırakıyor..

diğer bir mahkeme aynı meseleden dolayı beni tekrar muhakeme altına alıyor. 

 Bir müddet de o uğraşıyor.. beni tazyik ediyor..

türlü türlü işkencelere mâruz kılıyor. O da netice elde edemiyor, bırakıyor.

Bu defa bir üçüncüsü yakama yapışıyor.

Böylece musibetten musibete felâketten felâkete sürüklenip gidiyorum.

Yirmisekiz sene ömrüm böyle geçti.

 Bana isnad ettikleri suçun aslı,

esası olmadığını nihayet kendileri de anladılar. Onlar bu ithamı kasden mi yaptılar, yoksa bir vehme mi kapıldılar.

 İster kasıd, ister vehim olsun,

benim böyle bir suçla münasebet ve alâkam olmadığını kemal-i kat'iyetle yakînen ve vicdanen biliyorum ya..

 dini siyasete âlet edecek bir adam olmadığımı bütün insaf dünyası da biliyor ya..

hattâ beni bu suçla ittiham edenler de biliyor ya..

O halde neden bana bu zulmü yapmakta ısrar edip durdular?

Neden ben suçsuz ve masum olduğum halde böyle devamlı bir zulme ve muannid bir işkenceye maruz kaldım?

Neden bu musibetlerden kurtulamadım?

Bu ahval, Adalet-i İlâhiyyeye muhalif düşmez mi?

Bir çeyrek asırdır bu suallerin cevaplarını bulamıyordum;

üzülüyordum,

muzdarip oluyordum.

Bana zulüm ve işkence yaptıklarının hakiki sebebini şimdi bildim.

Ben, kemal-i teessürle söylerim ki;

benim suçum hizmet-i Kur'aniyemi maddî manevî terakkiyatıma, kemâlâta âlet yapmakmış..

şimdi bunu anlıyorum, hissediyorum. ALLAH'a binlerle şükrediyorum ki;

uzun seneler ihtiyarım haricinde olarak hizmet-i îmaniyemi

maddî ve manevî kemalât ve terakkiyatıma,

azaptan,

 cehennemden kurtulmaklığıma,

hattâ saadet-i ebediyeme vesile yapmaklığıma

yahut herhangi bir maksada âlet yapmaklığıma

mânevi gayet kuvvetli mânialar beni menediyordu.

Bu derûnî hisler ve ilhamlar beni hayretler içinde bıraktı.

Herkes hoşlandığı mânevî makamatı ve uhrevî saadetleri âmâl-i saliha ile kazanmak ve bu yola müteveccih olmak herkesin meşrû hakkı olduğu

hem de hiç kimseye hiçbir zararı bulunmadığı halde ben,

 ruhen ve kalben

bu ahvalden menediliyordum.

 Rıza-i İlâhiden başka fıtrî vazife-i ilmiyyenin sevkiyle

 yalnız ve yalnız îmana hizmet

hususu bana gösterildi.

Çünki, bu zamanda hiç bir şeye âlet ve tâbi olmıyan

ve her gayenin fevkinde olan hakaik-i îmaniyeyi fıtrî ubudiyetle bilmiyenlere, bilmek ihtiyacında olanlara

te'sirli bir surette bildirmek,

bu keşmekeş dünyasında îmanı kurtaracak ve muannidlere kat'î kanaat verecek bu tarzda,

yani hiç bir şeye âlet olmayacak bir tarzda

 bir Kur'an dersi vermek lâzımdır ki; küfr-ü mutlakı

 ve mütemerrid

ve inatçı dalâleti kırsın;

herkese kat'î kanaat verebilsin.

Bu kanaat da, bu zamanda, 

 bu şerait dahilinde dinin hiçbir şahsî, uhrevî, dünyevî, maddî ve manevî bir şeye âlet edilmediğini bilmekle husule gelebilir;

 yoksa komitecilik ve cemiyetçilikten tevellüd eden dehşetli dinsizlik

 şahsiyet-i mâneviyesine karşı çıkan bir şahıs

en büyük mânevî bir mertebede bulunsa

yine vesveseleri

bütün bütün izale edemez;

 çünki,

 imana girmek isteyen muannidin nefsi ve enesi diyebilir ki:

«O şahıs dehasıyla,

hârika makamiyle

bizi kandırdı.»

böyle der

ve

 içinde şüphesi kalır.

 Allah'a binlerce şükür olsun ki:

Yirmisekiz senedir dini siyasete âlet ittihamı altında kader-i İlâhi ihtiyarım haricinde dini,

 hiç bir şahsî şeye âlet etmemek için

beşerin zâlimane eliyle mahz-ı adalet olarak beni tokatlıyor,

 ikaz ediyor.

Sakın diyor,

 îman hakikatını kendi şahsına âlet yapma;

tâ ki,

 îmana muhtaç olanlar anlasınlar ki,

yalnız hakikat konuşuyor,

nefsin evhamı,

şeytanın desiseleri kalmasın,

 sussun.

İşte Nur Risalelerinin,

 büyük denizlerin

büyük dalgaları gibi

 gönüller üzerinde husule getirdiği heyecanın kalblerde

ve

 ruhlarda

yaptığı tesirin sırrı budur;

başka bir şey değil.

Risale-i Nur'un bahsettiği hakikatlerin aynını binlerce âlimler yüzbinlerce kitaplar daha beliğâne neşrettikleri halde yine küfr-ü mutlakı durduramıyorlar. Küfr-ü mutlakla mücadelede

bu kadar ağır şerait altında

Risale-i Nur bir derece muvaffak oluyorsa, bunun sırrı işte budur.

Said yoktur;

Said'in kudret

ve

ehliyeti de yoktur;

 konuşan yalnız hakikattir,

hakikat-i îmaniyedir.

 Madem ki:

Nur-u hakikat, îmana muhtaç gönüllerde tesirini yapıyor..

bir Said değil,

bin Said feda olsun.

Yirmisekiz sene çektiğim eza ve cefalar,

mâruz kaldığım işkenceler,

 katlandığım musibetler

helâl olsun.

 Bana zulüm edenlerin,

 beni kasaba kasaba dolaştıranların,

hakaret edenlerin,

türlü türlü ithamlarla mahkûm etmek isteyenlerin,

zindanlarda bana yer hazırlayanların hepsine

hakkımı

helâl

ettim.

Âdil kadere de derim ki:

Ben senin bu şefkatli tokatlarına müstahak idim. Yoksa,

herkes gibi

gayet meşrû

ve

 zararsız olan bir yol tutarak

şahsımı düşünseydim,

 maddî mânevî füyuzat hislerimi

 feda etmeseydim,

îman hizmetinde

bu büyük ve mânevî kuvveti kaybedecektim.

 Ben,

 maddî ve mânevî her şeyimi feda ettim,

her musibete katlandım,

her işkenceye sabrettim.

 Bu sayede,

hakikat-ı îmaniye her tarafa yayıldı.

Bu sayede Nur mekteb-i irfanının yüzbinlerce belki de milyonlarca talebeleri yetişti.

Artık bu yolda hizmet-i îmaniyede onlar devam edeceklerdir;

ve benim,

 maddî ve mânevî her şeyden feragat mesleğimden ayrılmayacaklardır;

yalnız ve yalnız Allah rızası için çalışacaklardır.

Bize işkence edenler bilmiyerek,

kader-i İlâhinin sırlarına,

 derin tecellilerine

 akıl erdiremeyerek

hakikat-ı îmaniyenin inkişafına

hizmet ettiler.

Bizim vazifemiz onlar için

 yalnız hidayet temennisinden ibarettir.

Ben çok hastayım;

 ne yazmaya

ne söylemeye

 takatim kalmadı;

 belki de bunlar son sözlerim olur. Medresetüzzehra'nın

Risale-i Nur talebeleri

bu vasiyetimi unutmasınlar.

Bedîüzzaman
SAİD NURSÎ
(R.A.)

Hakikatli bir rüya-i hayaliyede, Harb-i Umumînin beşinci senesinde, bir acip rüyada benden soruldu:

"Müslümanlara gelen bu açlık, bu zayiat-ı maliye ve meşakkat-i bedeniye nedendir?"

Rüyada demiştim:

"Cenâb-ı Hak bir kısım maldan onda bir Haşiye1 veya bir kısım maldan kırkta bir, Haşiye2 kendi verdiği malından birisini bizden istedi; tâ bize fukaraların dualarını kazandırsın ve kin ve ha-setlerini men etsin. Biz, hırsımız için tamahkâr-lık edip vermedik. Cenâb-ı Hak, müterakim zekâ-tını, kırkta otuz, onda sekizini aldı.

"Hem senede yalnız bir ayda, yetmiş hikmetli bir açlık bizden istedi. Biz nefsimize acıdık; muvakkat ve lezzetli bir açlığı çekmedik. Cenâb-ı Hak, ceza olarak, yetmiş cihetle belâlı bir nevi orucu beş sene cebren bize tutturdu.

"Hem yirmi dört saatte birtek saati, hoş ve ulvî, nuranî ve faydalı bir nevi talimat-ı Rabbâniyeyi bizden istedi. Biz tembellik edip o namazı ve niyazı yerine getirmedik. O tek saati diğer saatlere katarak zayi ettik. Cenâb-ı Hak, onun kefareti olarak, beş sene talim ve talimat ve koşturmakla bize bir nevi namaz kıldırdı" demiştim.

Sonra ayıldım, düşündüm, anladım ki, o rüya-i hayaliyede pek mühim bir hakikat vardır.

---

Sefahette gitmiş ise, hem dünyada, hem âhirette, binler bela ve elemler netice verdiğini ve öyle gençler ekseriyetle sû'-i istimal ile, israfat ile gelen evhamlı hastalıkla hastahanelere ve taşkınlıklarıyla hapishanelere veya sefalethanelere ve manevî elemlerden gelen sıkıntılarla meyhanelere düşeceklerini anlamak isterseniz; hastahanelerden ve hapishanelerden ve kabristanlardan sorunuz.

….Nev'-i insanın ekseriyetini teşkil eden ihtiyarlardan ve hastalardan sorunuz.

Elbette ekseriyet-i mutlaka ile esefler, hasretler ile "Eyvah gençliğimizi bâdiheva, belki zararlı zayi' ettik.

Sakın bizim gibi yapmayınız." diyecekler.

Çünki beş-on senelik gençliğin gayr-ı meşru zevki için, dünyada çok seneler gam ve keder ve berzahta azab ve zarar ve âhirette cehennem ve sakar belasını çeken adam, en acınacak bir halde olduğu halde zarara rızasıyla (kendi isteğiyle) girdiğinden merhamet edilmez ve lâyık değildir.

Cenab-ı Hak bizi ve sizi, bu zamanın cazibedar fitnesinden kurtarsın ve muhafaza eylesin, âmîn.
(Sozler'den)